ചുമരുകൾ

ഗ്രീന

കാൽപ്പാടുകളില്ലെങ്കിലും
മതിലുകൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.
വെളുത്ത കുമ്മായത്തിനടിയിൽ
കൊത്തിയടച്ച ചെറുഹൃദയങ്ങൾ അവിടെയുണ്ട്.

“തിരിച്ചുവരും…” എന്ന്
മണ്ണിടിച്ചിലിന് മുൻപേ എഴുതിവെച്ച
ഒരു നിശ്ശബ്ദ പ്രണയശപഥം,
ഒഴിഞ്ഞ വാതിൽപ്പടിയിൽ വിറകൊള്ളുന്നു.

ചുവപ്പു ചായം ചോരപോലെ ചാർത്തി
‘ജീവിക്കട്ടെ’ എന്ന് കുറിച്ച കൈ,
അടുത്ത മഴയിൽ മാഞ്ഞുപോയിട്ടും
മറവിക്ക് അതിനെ തൊടാൻ ഭയമാണ്.

കിണറ്റു മതിലിൽ ചുളിവേറ്റ വിരലുകൾ കൊണ്ട്
‘രാധിക – 1994’ എന്ന് കൊത്തിയ ഓർമ്മ,
ഇന്നും നീരൊഴുക്ക് കേട്ട്
പഴകിയ കവിതയായി തേങ്ങുന്നു.

ശ്മശാനത്തിന്റെ തണുത്ത ചുമരിൽ
‘ഇവിടെ നിന്നെ കണ്ടു’ എന്ന് കുറിച്ചവൻ
ഇന്നും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിൽ
നിശ്ശബ്ദത പോലും കരയുന്നു.

വീട് പൊളിഞ്ഞാലും,
ജോലിക്കാർ മാറിപ്പോയാലും,
വാതിൽപ്പടിയും തൂണുകളും അപ്രത്യക്ഷമായാലും,
ചുമരിൽ ആരോ രഹസ്യമായി ഒട്ടിച്ച
ഒരു സുതാര്യമായ പേര്
പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ നിശ്വാസം കൊള്ളുന്നു.

ചുമരുകൾക്ക് മരണമില്ല.
അവയിൽ എഴുതി പോയ
ഓരോ പ്രാർത്ഥനയും, ശപഥവും, കളിയും
ചരിത്രമാകാതെ
രഹസ്യമായ ഒരു രക്തബന്ധമായി തുടരുന്നു.

കാലം മനുഷ്യരെ മാറ്റും;
കല്ലുകൾ മാറുകയില്ല.
ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക്
ശവക്കല്ലറയോ
ജന്മപുസ്തകമോ
ഉണ്ടാകുന്നത് ചുമരുകളിലാണ്…..